من فکر می کنم

در باب حسادت

محمدامین مروتی

حسادت از آن صفاتی است که به دلیل شدت مذموم بودنش، کسی حاضر نیست آن را حتی به خود اعتراف کند و حتی موجب مختل کردن زندگی حسود می شود. به قول معروف:حسود هرگز نیاسود.

به طور کلی حسادت دو شکل دارد:

در اولی زبان حال مان این است من همان چیزی را می خواهیم که او دارد.

در دومی زبان حال مان این است او نباید بیشتر از من داشته باشد.

اولی می تواند محرک و انگیزاننده باشد و بیشتر بدان می گویند "غبطه خوردن".

ولی دومی مخرب و غیرسازنده و غیراخلاقی است و عدالتی ناشی از آن، صورت مبدل حسادت است.

منبع:

درس گفتارهایی کوچک در باب مقولاتی بزرگ، لشک کولاکوفسکی، روشن وزیری، نشر نگاه معاصر

14 اسفند 1404