من فکر می کنم

راز و رمز بوف کور

محمدامین مروتی

فهم مشهورترین رمان ایرانی یعنی "بوف کور" به درک نویسنده آن بستگی دارد.

سرگشتگی تحلیلی در مورد این کتاب و انواع اظهار نظرهای نچسب در باره آن، به عدم توجه به نگاه هدایت به زن برمی گردد.

نویسندگانی مثل بزرگ علوی که همعصر و دوست هدایت بوده اند به درستی بر این نگاه تاکید کرده اند ولی تحلیل گران بوف کور کمتر بدان توجه کرده اند یا حداقل آن را در مرکز تحلیل خود قرار نداده اند.

صادق هدایت به دنبال یک زن آرمانی یا اثیری بود که در روی زمین یافت نمی شد و موضوع محوری بوف کور تقابل زنی اثیری است که "یافت می نشود" و لکاته ای که جای او را گرفته است و به وفور یافت می شود. بزرگ علوی در یک سخنرانی گفته است:

"صادق هدایت تا اندازه‌ای ایدئالیست بود و زن عادی برای او کافی نبود. او به دنبال یک موجود آسمانی می‌گشت. بعدها که بدبین شده بود، البته آنوقت دیگر از زن می‌ترسید. [خندهٔ حضار] ما مردها همه‌مان می‌ترسیم.[خندهٔ حضار]" (بزرگ علوی)

در کنار این موضوع اصلی، احتمال ناتوانی جنسی هدایت، راز بوف کور را می گشاید.

از طرفی ناتوان جنسی باشی و از طرف دیگر در زمین دنبال زوجی آسمانی بگردی و پیدایش نکنی می وشد تقابل زن اثیری و لکاته که کلید فهم بوف کور است.

26 آذر 1404