من فکر می کنم

تاملی فلسفی در رابطه جنسی

محمدامین مروتی

کانت با تاملی فلسفی می گفت از منظر اخلاقی، انسان نباید به عنوان وسیله(ابژه) مورد استفاده قرار گیرد و همیشه به عنوان انسان(سوژه) باید لحاظ گردد. لذا فحشا یک عمل غیر اخلاقی است زیرا به زن به چشم وسیله می نگرد.

اما فروید گمان می کرد رابطه جنسی مانند گرسنگی است که با غذا خوردن ارضا می شود.

در صورتی که در رابطه جنسی برخلاف غذاخوردن، چیزی مصرف و تمام نمی شود. در رابطه جنسی علاوه بر ارضا شدن، عاطفه و احساس دخالت می کند و به تعلق خاطر بیشتر طرفین به هم منجر می شود. به صمیمیت بیشتر طرفین می انجامد. دوست داشتن متقابل، ترجیع بند زبانی و قلبی یک رابطه جنسی موفق است. هدف از رابطه جنسی حرکت به سمت اتحاد و یکی شدن است.

به همین دلیل ازدواج قبل از آن که یک قرارداد باشد یک پیمان مقدس است. به همین دلیل خیانت بدان برتافته نمی شود. به همین دلیل تجاوز و برقرری رابطه به زور، نه تنها گناه، بلکه جرم تلقی می شود.

نگریستن به شریک جنسی به عنوان سوژه به شما اجازه خیانت نمی دهد، بلکه خویشتنداری را در شما تقویت می کند. فضیلت جنسی هم به دنبال انجام عمل درست است نه ارضای جنسی.

در رابطه جنسی، بدن از یک ابژه به یک سوژه ارتقا می یابد، اما در رفع گرسنگی غذا همچنان ابژه است. از این رو رابطه جنسی ادب و آداب دارد. نیاز به نوازش و سخنان عاشقانه دارد و صرفا یک تعامل مکانیکی نیست.

نهایتاً در تحلیل رابطه جنسی، باز این فلسفه و اخلاق است که باید آن را از چنگ علم و شبه علم نجات دهد.

منبع:

پرسش های مهم زندگی، راجر اسکروتن، ترجمه علی اوجبی، نشر خزه

12 تیر 1404