من فکر می کنم

نرمش وحدت وجودی

نرم بودن یکی از اشکال آهسته و دم به دقیقه زیستن (در حال زیستن) است.

"پادشاه وقت خود بودن" ترکیبی است که از شاهرخ مسکوب شنیده ام و مبین لحظات آسوده خیالی مثل لحظات کتاب خواندن، خطاطی، نقاشی، پرورش گل، دیدن فیلم و طبیعت گردی است.

اما نرمش تسری این سلطنت به همه لحظات از طریق نرمدلی است.

نرمدلی اگر در وجود ما نهادینه شود، رابطه محبت آمیز و سرخوشانه ای بین ما و اطرافیان مان ایجاد می کند. حتی اگر این اطرافیان، گیاهان یا حیوانات یا حتی جمادات و موجودات بیجان باشند.

بهترین و لذتبخش ترین شکل کار، با سرخوشی کار کردن است. به همین دلیل این همه به میکده ها پناه می برند. برای سرخوشی. اما سرخوشی باید به صورت یک فضیلت درونی درآید تا پوشش کاملی به زندگانی مان بدهد نه اینکه از خارج وموقتی به زندگی تزریق شود.

2 بهمن 1404