آیه هفته:

ماأَنْزَلْنَا عَلَیْکَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَى. إِلا تَذْکِرَةً لِمَنْ یَخْشَى: قرآن را بر تو نازل نکرده ایم که در رنج افتی، مگر برای یادآوری کسی که فروتن باشد. (طه، 2 و 3)

کلام هفته:

هر ستمی در جهان از ستم بر کلمات آغاز می شود. (کنفوسیوس)

شعر هفته:

این گریه‌ی مستانه‌ی من بی‌سببی نیست

ابر چمن تشنه و پژمرده‌ی خویشم

گلبانگ ز شوق گل شاداب توان داشت

من نوحه‌سرای گل افسرده‌ی خویشم

گویند که "امّید و چه نومید!"، ندانند

من مرثیه گوی وطن مرده‌ی خویشم

مسکین چه کند حنظل، اگر تلخ نگوید؟

پرورده‌ی این باغ‌، نه پرورده‌ی خویشم (اخوان‌ثالث)

داستانک:

مزبِّد مَدیَنی، کوفیان را نظاره می کرد که کودکانِ خود را برای استسقاء (دعای باران)[1] بیرون آورده بودند. او گفت: اگر دعایِ این کودکان مستجاب بودی بر روی زمین معلمی زنده نبودی!(خواندنی‌های ادب فارسی، علی اصغر حلبی)

طنز هفته:

دستش رو خاروند و گفت مثل اینکه قراره پول بیاد دستم!!!

یکم بعد پاش رو خاروند و گفت مثل اینکه قراره برم مسافرت!!!

بعدش گوشش رو خاروند و گفت یکی داره پشت سرم حرف میزنه و...

خلاصه اینکه بزرگوار به هرچیزی اعتقاد داشت غیر از حموم رفتن....‌

[1] استسقا: دعای باران