من فکر می کنم

مقام رضا و صلح درون

محمدامین مروتی

می توان گفت "مقام رضا" در عرفان، آخرین مقام سلوک قبل از حیرت و فناست.

در این مقام، خشنودی عارف، وابسته به حوادث و اشخاص بیرونی نیست بلکه درونی و باطنی است.

هیچ چیز نمی تواند او را متغیر و برآشفته سازد. همانند رواقیون، هر چه برایش پیش آید، بدان خوشامد می گوید و با آن سازگار می شود.

این رضایت درونی پیش و بیش از هر چیز منوط به صلح درون یعنی صلح سالک با خودش است.

صلح درون زمانی حاصل می شود که سالک از خودش راضی باشد، بی آن که "از خودراضی" باشد. از خودش خوشش بیاید و خود را دوست داشته باشد، بی آن که خودشیفته و خودخواه باشد. رضایت سالک از خودش، باید حاصل سبک زندگی درستی باشد که در پیش گرفته است. سبکی که مبنای آن ترکیب عقل و عشق، شفقت و مهرورزی است. سبکی که مبنایش بر ثقل درون به جای وابستگی به سخنان دیگران است.

امروز دیگر سالک مورد نظر ما، شخصی نیست که به پیری دست ارادت بدهد و در طریقتی معین سلوک نماید. بلکه تک تک انسان ها به این سلوک نیازمندند. این سلوک سبکی از زندگی است که من و تو باید انتخابش کنیم و به سویش حرکت نماییم تا از طریق صلح با خود، به صلح با دیگران و صلح با طبیعت و نهایتاً به مقام رضا نزدیک شویم.

15 بهمن 1403