معرفی کتاب "پناه بر حافظ"

اسماعیل فصیح (۱۳۱۳ - ۱۳۸۸) از پرمخاطب ترین نویسندگان دهه 60 و 70 بود. رمان‌های زمستان 62، دل کور، لاله برافروخت، شراب خام، داستان جاوید، ثریا در اغما و درد سیاوش از مهم‌ترین آثار او به‌شمار می‌روند. شاید بهترین اثرش، "زمستان 62" باشد. فصیح به سبب سادگی بیانش، توانسته آثاری پرکشش و پرمخاطب خلق کند.

وی در سال ۱۳۳۵ به آمریکا رفت و لیسانس شیمی گرفت. با "آنابل کمبل" نروژی ازدواج کرد اما همسرش هنگام زایمان، سر زا رفت.

پس از بازگشت به ایران، در سال ۱۳۴۲ در شرکت نفت، مشغول به کار شد. در سال ۱۳۵۹ با شروع جنگ ایران و عراق و بسته شدن دانشکده نفت آبادان، در ۴۷ سالگی و با سمت استادیار زبان انگلیسی بازنشسته شد.

اسماعیل فصیح در ۲۵ تیر ۱۳۸۸ در 75 سالگی به دلیل سکته مغزی درگذشت.

ماجرای اکثر رمانهای فصیح بر حول زندگی دکتر جلال آریان و خانواده و دوستانش می گذرد که دکتر آریان، در واقع خود نویسنده است.

پناه بر حافظ، به گفته نویسنده حسب حال یعنی سرگذشتی است از خوشنویسی به نام خداداد زرنگار، که عاشق حافظ و شعر اوست و اشعار او را تخمیس و سپس خوش نویسی می کند.

شرح احوال عاشقانه و مصائب و آوارگی های این خوشنویس در هنگامه حمله تیمورلنگ به شیراز، موضوعات قصه را شکل می دهد.

عشق اول او دختری پرتقالی به نام انژلیکوبلاست که در پورت گامبورون(بندر عباس) و در زمان استیلای پرتغالی ها با او آشنا شده و ازدواج کرده است. این دختر سر زا می رود که یاد آور همسر اول خود اسماعیل فصیح است.

پناه بر حافظ قصه ای عارفانه از زمانه دشوار است که به جهت تاریخی اصالت ندارد. حافظ این قصه با حافظ واقعی فاصله دارد. اما به قول نویسنده شاید حسب حال خود اوست.

کتاب های فصیح، من جمله همین کتاب، برای فیلمنامه شدن، جان می دهند. بهمن فرمان آرا، "زمستان 62"، فیلمنامه‌ای نوشته بود که مجوز ساخت نگرفت.

این کتاب در چاپ اول توسط نشر البرز در سال 1375 منتشر شده است.