من فکر می کنم

ناصر پاکدامن(1311-1402)

پاکدامن اقتصاددان و حقوقدان چپ بود. در زمان شاه زندانی سیاسی بود و پس از انقلاب نیز مجبور به تبعید خودخواسته شد. در پاریس به همراه غلامحسین ساعدی نشریه "چشم انداز" را منتشر می کردند.

ناصر پاکدامن از چپ های مستقل و همسر هما ناطق بود. هر دوی آن ها نقدهای تندی به چپ گرایی فارغ از دموکراسی داشتند و من جمله غفلت چپ از دفاع از زندانیان سیاسی از طیف ناهمسو و دفاعشان از اعدام های غیرقانونی را نکوهش می کردند. تشکل دفاع از حقوق زندانیان سیاسی در ابتدای انقلاب، تشکلی بود که در پرانتز نوشته بودند منظور از زندانی سیاسی، فرخ روی پارسا و نصیری نیست. پاکدامن هم جزء این تشکل بود.

در مصاحبه با رضا علامه زاده در نقد خود و همفکرانش به صراحت می گوید نصیری و پاکروان هم می بایست از حقوق قضایی برخوردار می بودند. شعار او به تبعیت از ماندلا، "می بخشیم ولی فراموش نمی کنیم"، بود.

او همچنین منتقد کنفرانس لنینگراد بود که طی آن، همفکران لنین و استالین، می کوشیدند روایت مارکس از شیوه های متفاوت تولیدی در آسیا را سانسور کنند و نادیده بگیرند. از جمله کتاب هایی که به تبعیت از کنفرانس لنینگراد نوشته شد، تاریخ ماددیاکونف با ترجمه کریم کشاورز بود که در 1345 منتشر شد و مورد انتقاد کسانی چوم محمد خنجی و همچنین ناصر پاکدامن بود. پاکدامن دیکتاتوری لنین را ادامه استبداد شرقی و شیوه تولید آسیایی می دانست.

منبع:

یادهایی از ناصر پاکدامن، هوشنگ ماهرویان، اندیشه پویا 84 خرداد 1402

اول تیر 1402