من فکر می کنم

عصبیت حقیقی اندر فضای مجازی

محمدامین مروتی

فضای مجازی در کشور ما یک عصبیت نامتعارف دارد که حال همه- اعم از برنده و بازنده- را بد می کند. تقریباً همه به هم می پرند و با هم دعوا دارند و برای برنده شدن آمده اند نه آموختن. البته از ما بهترانی هستند که به گل آلوده کردن این آب دامن می زنند تا ماهی خود را بگیرند.

به نظرم دلیل اصلی اش، حرف ها و بغض های در گلو مانده همه ماست. حرف هایی که مجال گفتنش را نداشته ایم و چندان متراکم شده اند که به فریاد و حتی ناسزا تبدیل شده اند. استبداد و هرج و مرج دو روی یک سکه اند و این قصه پر غصه ماست از مشروطیت تا امروز.

اما چه باید کرد؟

اولا باید حال آدم های عصبانی را درک کرد و روی شان انگ نزد. آن کس که بیشتر می فهمد، بیشتر باید ببخشد.

ثانیا باید در حد توان و با سعه صدر، به آرام کردن و منطقی کردن فضا همت گماشت. قدری با سخن گفتن و بیشتر از آن با نشان دادن نمونه و الگوی متین و منطقیِ گفتگو.

حفظ آرامش و منطق در این فضای آکنده از افترا و دشنام و بزن بزن، هنری است که کمتر داریم، هرچند بیش از هر زمانی بدان نیاز داریم.