من فکر می کنم

لوازم کفر و ایمان

محمدامین مروتی

کفر و ایمان، مفاهیمی فرع بر تبیین حقیقت اند. مادامی که راه از چاه و حقیقت از دروغ به خوبی برای کسی یا کسانی روشن نباشد، عنوانِ کفر و ایمان بر آنان ها، حمل نمی شود و اگر بخواهیم دقیق تر بگوییم، انسان ها به میزان آگاهی شان از این مفاهیم، مسئولیت دارند و سزاوار این صفات می شوند.

آیات قرآن به خوبی بر این شرط اساسی، تاکید دارند:

إِنَّا هَدَيْنَاهُ السَّبِيلَ إِمَّا شَاكِراً وَإِمَّا كَفُوراً: «ما راه را به او نشان داديم خواه شاكر باشد و پذيرا گردد يا ناسپاس.» ( انسان/3).

همچنین می فرماید مسیر هدایت از ضلالت روشن شده است:

 لاَ إِكْرَاهَ فِي الدِّينِ قَد تَّبَيَّنَ الرُّشْدُ مِنَ الْغَيِّ فَمَنْ يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىَ لاَ انفِصَامَ لَهَا وَاللّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ (256/ بقره) ‏: در دين هيچ اجبارى نيست. هدايت از گمراهى مشخص شده است. پس هر كس كه به طاغوت كفر ورزد و به خداى ايمان آورد، به چنان رشته استوارى چنگ زده كه گسستنش نباشد. خدا شنوا و داناست.