من فکر می کنم

معرفی فیلم بوی خوش یک زن (۱۹۹۲)

محمدامین مروتی

کارگردان: مارتن برست

بازیگران: آل پاچینو در نقش سرهنگ اسلید

کریس اودانل در نقش چارلز سیمس

فیلیپ سیمور هافمن در نقش جرج ویلیس

بوی خوش یک زن بازسازی یک فیلم ایتالیایی با همین نام به کارگردانی دینو ریسی است. بازی ماندگار و به یادماندنی آل پاچینو در این فیلم تمامی جوایز مهم سینمایی از جمله اسکار و گلدن گلوب را برای او در همان سال به ارمغان آورد. نقشی که از آن به عنوان یکی از ماندگارترین نقش آفرینی‌های تاریخ سینما یاد می‌شود. سکانس رقص تانگو آل پاچینو در این فیلم بسیار تمجید شده و معروف است.

دانشجویی به نام چارلز سیمس برای ادامه تحصیل احتیاج به کار دانشجویی دارد.  او را برای پرستاری آخر هفته از یک سرهنگ نابینا به نام سرهنگ فرانک اسلید می فرستند. تعاملات و برخوردهای چارلز با سرهنگ موضوع داستان است. بازی آل پاچینو و به خصوص سکانی رقص تانگوی او به یاد می ماند. این فیلم جوایز مهم سینمایی از جمله اسکار (برنده 4 جایزه از جمله اسكار بهترین بازیگر مرد) و گلدن گلوب را برده است.

شخصیت قوی و در عین حال تند مزاج فرانک، برآمده از زندگی پربار اوست. او در عین کوری جهان را به گونه ای عمیق در می یابد و به خصوص بوها را کاملا حس می کند. گفتار سرهنگ در سکانس آخر و جلسه ای که برای بازجویی از چارلز برپا شده، قدرت بی مانند شخصیت او را عیان می کند. بعضی از صحنه های فیلم، من جمله همین صحنه میخکوب تان می کند.

از دیالوگ های فیلم:

سرهنگ :" یک دلیل بیار که نخوام خودمو بکشم و به زندگی ادامه دهم!"و چارلی:

" تانگو خوب میرقصی و فوق العاده عالی اتومبیل رو میرونی! "