من فکر می کنم

معرفی فیلمِ "پروژه فلوریدا"

محمدامین مروتی

بازیگران: ویلم دفو. بروکلین پرنس.

کارگردان و نویسنده: شان بیکر.

 محصول 2017 آمریکا.

خلاصه داستان:

 "مونی" دختری شش ساله همراه مادرش "هیلی" در متلی ارزان در نزدیکی «دیزنی لند» زندگی می کند. مونی روزها را به گشت و گذار و مردم آزاری با دوستانش (اسکوتی و جَنسی) می گذراند . فیلم به موضوع بی خانمان ها در فلوریدا و در جنب "دیزنی لند" می پردازد. ظاهرا "پروژة فلوریدا"، همان دیزنی لند است.  تقابل این دو نوع زندگی و مجاورت این دو محل، اولین تقابل مورد تاکید کارگردان بوده است.

مونی، سمبل و تجسم کودکی و کودکانگی است. سرشار از شادی و شور و انرژی و بی خیالی و آسودگی. نوعی بی خیالی بیمه کننده و غبطه انگیز که با کمترین چیزی شاد است. دشواذی ها را جدی نمی گیرد و با زندگی درست به مثابة بازی روبرو می شود. تقابل بین جدیت و بازی، تقابل مهم دوم در این فیلم است.

سومین تقابل، تقابل این شادی و شور و شعف با واقعیت های جامعه سرمایه داری است. مادر مونی برای پرداخت اجاره محل اقامتش ناچار می شود به تن فروشی روی آورد و این آغاز تراژدی و نقطة پایانی بر کودکانگی مونی است. صحنة گریه کردن مونی و فرار او از دست مامورانِ حمایت خانواده، در پایان فیلم از صحنه های تاثیرگذار و مسحورکننده فیلم است که آن را فراموش نخواهید کرد.

نظر بعضی منتقدان:

شخصیت مونی که "بروکلین پرینس" شش ساله نقشش را بازی کرده چشمه همیشه جوشان زندگیست، آنارشیست کوچکی آفریده خداوند تماشای مونی و دوستش اسکوتی که اطراف متل ها می دوند، مردم را سر کار می گذارند، مسابقه تف کردن می دهند و فحش و متلک بار بقیه می کنند به طور همزمان والد درونتان را کلافه و کودک درونتان را سرخوش و کیفور می کند.

مادر جوان و یاغی اش «هیلی» شاید ترکیب لاابالی ترین و عاشق ترین مادر تاریخ سینما باشد. مادری که شخصیتی طغیانگر دارد و گویی خود هرگز دوران کودکی را پشت سر نگذاشته است.

«پروژه فلوریدا» مهمتر از «فیلم خوب» با «فیلم بد» بودن ، فیلمی دوست داشتنی است. اگر از فیلم خوشتان آمد ، سراغ دو فیلم قبلی شان بیکر “نارنگی” و “ستاره کوچک” هم بروید.