زبان کودکانه و نقش بازی
محمدامین مروتی
نقش "بازی" در رشد قوای عقلی کودک در روانشناسی امروز، به خوبی شناخته شده و مورد تاکید قرار گرفته است. با کودک نمی توان به زبان استدلال عقلی سخن گفت. بلکه باید ضمن بازی، به او آموزش داد. مثلا بازی های کودکانه از قبیل عروسک بازی یا ماشین بازی، کودکان را برای پذیرش نقش اجتماعی شان آماده می کند. مولانا در خصوص انتقال حقایق رفیع معنوی به عوام معتقد است باید به زبان تمثیل و داستان و قصه با آن ها سخن گفت تا ذهنشان به مفاهیم بلند عرفانی نزدیک شود. ار همین رو خودش بیشترین استفاده را از تمثیل و حکایت می کند:
باز گرد از بحر و رو در خشک نه
هم ز لعبت گو که کودک راست بِه
تا ز لعبت، اندک اندک در صِبا[1]
جانش گردد با یمِ عقل آشنا
عقل از آن بازی همییابد صبی
گرچه با عقلست در ظاهر؛ ابی
کودک دیوانه بازی کَی کند،
جزو باید تا که کل را فَی کند[2]