رهبانیت در مسیحیت و اسلام

قرآن رهبانیت را رد می کند در عین حال برخورد ملایمی با آن دارد  و می گوید ما رهبانیت را بر مسیحیان واجب نکرده بودیم اما در همان حال می گوید در دل ایشان رافت و رحمت بود و هدف ایشان جلب رضای خدا بود اما آن چنان که باید پاس آن را نداشتند. در نهایت مومنانشان پاداش دارند و فاسقانشان مجازات:

ثُمَ‌ قَفَّيْنَا عَلَى‌ آثَارِهِمْ‌ بِرُسُلِنَا وَ قَفَّيْنَا بِعِيسَى‌ ابْنِ‌ مَرْيَمَ‌ وَ آتَيْنَاهُ‌ الْإِنْجِيلَ‌ وَ جَعَلْنَا فِي‌ قُلُوبِ‌ الَّذِينَ‌ اتَّبَعُوهُ‌ رَأْفَةً وَ رَحْمَةً وَ رَهْبَانِيَّةً ابْتَدَعُوهَا مَا کَتَبْنَاهَا عَلَيْهِمْ‌ إِلاَّ ابْتِغَاءَ رِضْوَانِ‌ اللَّهِ‌ فَمَا رَعَوْهَا حَقَ‌ رِعَايَتِهَا فَآتَيْنَا الَّذِينَ‌ آمَنُوا مِنْهُمْ‌ أَجْرَهُمْ‌ وَ کَثِيرٌ مِنْهُمْ‌ فَاسِقُونَ‌(الحديد ٢٧): سپس از پی ایشان پیامبرانمان را آوردیم، و عیسی بن مریم را از پی آوردیم، و به او انجیل دادیم و در دل کسانی که از او پیروی کردند رأفت و رحمت قرار دادیم، و رهبانیتی را به صورت بدعتی در پیش گرفتند که ما آن را بر ایشان واجب نکرده بودیم، مگر آنکه در طلب خشنودی الهی آن را در پیش گرفته بودند، ولی چنان که شایسته رعایت بود، رعایتش نکردند، آنگاه به مؤمنان آنان پاداششان را بخشیدیم و بسیاری از آنان نافرمانند.